The face of black royalty: a West African boy

Jongen uit Nigeria
Boy from Nigeria

On my desk are pictures of three boys. I may come to talk about the other two someday, but the appearance of the child in the accompanying photo (N.J. Wosu Picture Cards), is how I would wish all children to look. The times when I look at this photo are my most hopeful moments.

 

I bought the photo of the boy with the coral cord in an African-American bookstore in New York that had a wide selection of Kwanzaa cards. Kwanzaa, a new, religion-transcending festival in which seven candles represent seven days and virtues, is widely celebrated among black people in the US: American and African. It is a festival of life and it lasts a full week: from December 26 to January 1.

 

I enjoy the serene gaze, the regal appearance. Then I think I understand: this child has never been laughed at for his dress style, never been a slave, never been called names because of the colour of his skin or his curly hair, because only when you are allowed to be who you are can you develop this air of confidence.

 

The child is a beauty in my eyes, a royal in miniature. West Africans are the best dressed people in the world. The whole family has clothes designed in the colours and fabrics of their choice, moving with dignity and with their backs straight. Memphis Depay, who is familiar with that style of dress, hadn’t counted on the reaction he would receive when he covered his head: “Mujdiehoedzien!” (which sounds like mujahideen but also like ‘look at that hat’ in Dutch) I hear a man snigger on a TV show. Clearly someone who has forgotten that, here in the Netherlands, every well-dressed man wore a hat one-and-a-half to two generations ago.

 

Ghanaian or Nigerian boys and girls in Amsterdam learn that it is best to stay within your own circles in a party outfit like this. You may be dressed fit for a king, but they know: to the front door and no further. If dark children survive the excesses of the Sinterklaas party, the comments about their appearance, the jokes that men write, the banana throwers in the football stands, the flawed school system, if… then they will keep that serene gaze. Otherwise, that angry look awaits them, which is the result of powerlessness.

The making of the book trailer

It was an ambitious plan: to make a trailer in English rather than the usual gallery of still photos. And I also wanted to use the medium of film to introduce some newly arranged music.

 

The slave song Lelu Lelu first has to be set down in musical notation. I am expertly assisted and advised by Orville Breeveld, the son of my friends the late Clarence Breeveld and Hannah Belliot. I have known Hannah ever since we were at the Hendrikschool together. The musician, composer and arranger points me to the Sibelius software.

 

The chosen performers are both called Salomé. Salomé G.’s parents set to work to refine the score. All the G. family members play an instrument and they practise the song together time and again. Violin teacher Johannes Lievaart adapts the register of music that sounds so totally unfamiliar to his ears. Salomé G. tirelessly rehearses the song countless times. Salomé L. takes her place at the piano and excels under the guidance of her mother, a former child piano student of the Suzuki Academy for eight years.

 

Meanwhile, we are busy designing the garments. The corona restrictions mean everything has to be arranged by Zoom. The measurements, which the parents themselves have to take on the basis of a sketch on paper, are adjusted repeatedly. It’s a miracle that everything fits perfectly in the end! Cheyenne Nelson, whose prize-winning modern kóto is shown in the photo, designs the costumes. She sews dozens of flowers that she cuts out of a piece of lace onto the children’s yakis. I take care of the anyisas: headscarves with a turned-up brim, decorated with beads.

 

For the ever-patient filmmaker Elsie Vermeer I make a mood board for the atmosphere I want to create. This is followed by the script and the graphical storyboard. Elsie suggests the magnificent library on the Neude in Utrecht as a location, where the staff provide all possible support. The girls practice their notes and I read my lines aloud one last time. The children are visibly overwhelmed by the monumental setting during the recording session. We are first-time moviemakers and enthusiastic amateurs having fun, so it didn’t turn out to be a slick professional production, but then it was never meant to be.

 

Orville writes on May 26, 2021: I thought it was a most appealing film, especially because the score is played by children. The creaks and screeches are simply charming, and the role the children play immediately sends a message to the readers: it is now about the next generation. Beautifully done.



Het slavenliedje Lelu Lelu moet eerst van noten worden voorzien. Hulp en adviezen krijg ik van Orville Breeveld, de zoon van mijn vrienden Clarence Breeveld, nu helaas overleden, en Hannah Belliot. Hannah ken ik al vanaf de Hendrikschool. De musicus, componist, arrangeur wijst mij op het programma Sibelius. 

De naamgenootjes Salomé G. en Salomé L. gaan de muziek uitvoeren. De ouders van Salomé G. gaan aan de slag om de muzieknotatie te verfijnen. Alle leden uit het gezin G. bespelen een instrument en tal van keren spelen ze het liedje. Vioolleraar Johannes Lievaart voegt ook noten toe aan de muziek die zo heel anders klinkt dan hij gewend is. Salomé G. oefent het liedje braaf keer op keer. Salomé L. wordt achter de piano gezet en zij doet haar best onder leiding van haar moeder die als kind acht jaar lang pianolessen volgde aan de Suzuki Academie.

Tegelijk zijn we bezig met het ontwerpen van de kleding. Vanwege de coronabeperkingen gaat alles via Zoom. De kledingmaten die de ouders zelf moeten opnemen aan de hand van een voorbeeld op papier, worden telkens bijgesteld. Het is een wonder dat alles uiteindelijk precies past! Cheyenne Nelson, die een prijs won met haar moderne kóto (zie foto), ontwerpt de kostuums. Uit een lap kant knipt ze tientallen bloemetjes die ze op de yaki’s van de kinderen naait. Ik zorg voor de anyisa’s: hoofddoeken met een gevouwen rand, versierd met kralen.

Voor de geduldige filmmaakster Elsie Vermeer maak ik een moodboard om de sfeer aan te geven. Daarna volgen het script en het storyboard in de vorm van tekeningen. Als locatie suggereert Elsie de bibliotheek aan het Neude waar men alle medewerking verleent. De meisjes oefenen hun noten en ik lees mijn tekst nog eens hardop. Tijdens de opname zijn de kinderen nog steeds overweldigd door het monumentale gebouw. Het is de eerste keer dat we een filmpje maken en we zijn enthousiast maar geen profs, dus het is geen professionele trailer geworden, maar dat was ook nooit de bedoeling. 

Orville schrijft op 26 mei 2021: Ik vind het een aansprekende film, vooral omdat de score (de muziek), gespeeld wordt door kinderen. De kraakjes en piepjes zijn aandoenlijk en de rol die de kinderen spelen is meteen een boodschap voor de lezers: het gaat nu om de volgende generatie.